​HÜRMÜZ — Eser Metni (Türkçe)

Pyrogravure Technique on Paper, 86 × 115 cm

HÜRMÜZ, ısınmış metal bir ucun kâğıda temas ettiğinde bıraktığı çizgisel yanığın potansiyelini araştıran bir seri. Sanatçının elindeki elektrikle ısınan yakma aleti, bir kalemin hassasiyetine sahip görünse de, her temasında kontrol ile kontrol dışının sınırını yeniden belirler. Uç, kâğıdın liflerine sürtündükçe, hem çizgi hem iz, hem form hem tortu üreten melez bir jest ortaya çıkar.

Bu jestler, seriyi soyut ile somutun arasında asılı duran bir doğa alanına dönüştürür. Çalışmalarda görülen kıvrımlar, damarlaşmalar, köksü çıkışlar ve kabuk benzeri yüzeyler; doğayı temsil etmez, fakat doğanın nasıl oluştuğunu hatırlatan bir oluş hareketi taşır. İzler, bazen bir organizmanın büyümesini, bazen toprağın çatlağını, bazen de bir jeolojik kabuğun kırılmasını çağrıştırır; fakat hiçbir biçim tam olarak tanımlanabilir bir şeye dönüşmez.

Bu kararsızlık, HÜRMÜZ’ün ana hattını oluşturur:
Madde kendini anlık bir bedenlenme hâlinde açığa vurur.

Seri, yakma aletinin çizgisel hassasiyeti ile ateşin özerk etkisinin bir aradalığında gelişir. Yanığın derinliği, hız, basınç ve ısı değişimleriyle sürekli farklılaşır; böylece her çizgi bir karar değil, bir müzakere haline gelir. Sanatçının yönlendirdiği bir hareket, malzemenin kendi davranışıyla karşılaşır ve ortaya yarı-doğal bir morfoloji çıkar.

HÜRMÜZ, izleyiciyi hem yakına hem uzağa bakan iki bakışa çağırır:
mikro ölçekte liflerin yanma biçimi, makro ölçekte ise soyut bir coğrafya.

Seri, doğayı temsil eden bir görüntü sunmaz; doğanın kendini oluşturan kuvvetlerine dair bir sezgi üretir.

​

HÜRMÜZ — Artwork Text (English)

Pyrogravure Technique on Paper, 86 × 115 cm

​

HÜRMÜZ is a series that explores the potential of the linear burn created when a heated metal tip touches paper. The pyrography tool—an electrically heated point held like a pen—appears precise, yet every contact redraws the boundary between control and its dissolution. As the tip rubs against the fibers of watercolor paper, it produces a hybrid gesture that is simultaneously line and residue, form and disruption.

These gestures suspend the series in a field between abstraction and the echoes of the natural world. The twisting filaments, vein-like structures, root-like protrusions, and bark-like textures do not depict nature; rather, they carry the energy of how nature comes into being. The marks may recall the growth of an organism, the fracture of earth, or a geological crust—but none settle into a fixed identity.

This ambiguity defines the essence of HÜRMÜZ:
matter revealing itself in a momentary state of embodiment.

The series emerges in the tension between the tool’s linear sensitivity and the autonomy of heat. The depth of the burn shifts with changes in pressure, speed, and temperature; thus every line becomes a negotiation, not a decision. The artist’s deliberate movement meets the material’s own behavior, generating a semi-natural morphology.

HÜRMÜZ invites two simultaneous modes of seeing:
the microscopic burn patterns of the fibers and the macroscopic presence of an abstract terrain.

Rather than representing nature, the series evokes the generative forces through which nature continuously forms itself.